In de afgelopen tijd, waarin we als gemeente niet bij elkaar konden komen in de kerk, heb ik met enige regelmaat een stukje geplaatst op deze pagina.

 

 

24 mei

 

Volgende week is het Pinksteren en vieren we als gemeente Gods nabijheid in zijn Heilige Geest. Het lijkt erop dat dan ook de periode zonder wekelijkse eredienst voorbij is. We mogen en kunnen als  gemeente weer bij elkaar komen, hoewel het wel in klein verband zal zijn. We zullen niet mogen zingen en daarom wil ik hier nog de woorden van Lied 416:1 (in het Fries) meegeven. Een zegenlied, dat gelijk ook de afsluiting zal zijn van de berichtjes die ik de afgelopen tijd met enige regelmaat hier heb geschreven.

 

Hear, wês mei ús oant in oare kear,

wol oant wersjen oer ús weitsje,

lit gjin kwea ús rigen reitsje.

Hear, wês mei ús onat in oare kear.

 

 

17 mei

 

Alweer een week voorbij. Soms merk je opeens hoe ongemerkt de tijd kan gaan. Tenminste als het leven een beetje zijn gangetje gaat. Zo niet, dan kan er een heel andere tijdsbeleving zijn.

We meten de tijd in uren en minuten en zelfs in secondes als het moet, maar de tijd is meer dan die vaste maat. Het is ook een gevoel. De tijd kan vliegen, maar ook kruipen.

In geloof mogen we ons richten op God, die de tijden in de hand heeft. ‘God staat aan het begin en Hij komt aan het einde’, zo dicht Jan Wit in Lied 513: 4. In de tijd daartussen is Hij er voor ons en vanuit die belofte wil ik een zegengebed van Maarten Luther meegeven (uit de bundel Tussentijds, lied 112):

 

Geef ons genadig, Here God,

dat wij nu gaan in vrede.

Geen ander is aan onze zij

een God, een schild, een licht als Gij!

Ga zelf, o God, met ons mede.

Amen.  

 

 

10 mei

 

Geen dienst vandaag en daarom opnieuw een zegenlied ter bemoediging. Deze keer Lied 418: 2

 

Niemand kan alleen,

Heer, uw zegen dragen;

zegen drijft ons heen

naar wie vrede vragen.

Wat Gij schenkt wordt meer

naar gelang wij delen,

horen, helpen, helen, -

vruchtbaar in de Heer.

 

 

7 mei

 

Gisteravond was er weer een persconferentie over de maatregelen rond het coronavirus. Opnieuw prees de minister-president de mensen om het gedrag. We zijn goed bezig en daarom kunnen een aantal maatregelen worden versoepeld. Tegelijk drukte hij ons ook op het hart om de voorzorgsmaatregelen te blijven houden.

Nu zie ik de afgelopen dagen in de krant en op de TV een steeds fellere discussie over al die maatregelen. Zijn ze nog terecht en voor wie zouden ze moeten gelden? Jongeren schrijven over hoe lastig ze het vinden met het gemis van hun gewone leven en er wordt vervolgens korte metten gemaakt met hun mening. Aan de andere kant wordt er gepleit voor een samenleving verdeeld in jong en oud, waarbij oud dan vanaf 70 is. Dan kunnen de ‘jongeren’  gewoon doorgaan, maar hier komen deze ‘ouderen’ dan weer tegen in opstand.

Er is gelukkig veel eensgezindheid, maar uiteraard zit niet iedereen op één lijn. Dit kun je ook zien in de berichten over het op gang komen van het openbare leven. Er wordt weer meer gewinkeld en dat is goed voor de economie, maar in hoeverre kan iedereen zich dan nog aan de maatregels houden. De gemeente Leeuwarden is bijvoorbeeld een kliklijn begonnen. Zelf merk ik ook dat ik toch neiging heb om zo te gaan kijken naar wat er om mij heen gebeurt. Ik probeer me aan de regels te houden, maar doen anderen dat ook? We moeten oppassen om elkaar de maat te nemen, want dat maakt het er niet makkelijker en gezelliger op.

Zo kom je al snel uit bij bekende woorden van Jezus. Woorden waar Hij de mensen waarschuwt om niet de splinter uit het oog van een ander te willen halen, terwijl je de balk in het eigen oog niet ziet. In zijn krachtige bewoordingen staat er dan zelfs: ‘Huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter in het oog van je broeder of zuster te verwijderen.’ (Luc. 6:42b) De splinter is hier een klein stukje hout. Zo’n droge houtsnipper, die zo in je oog kan waaien. De balk is echt een stevig stuk hout, namelijk een dakbalk. Niet te missen, zo zou je zeggen.... Juist dat verschil in grootte geeft wel aan dat het helemaal nog niet zo gemakkelijk is om die balk te verwijderen. Blijkbaar kun je daar toch omheen kijken!

Een heldere oproep, die vooral bedoeld is om op een goede manier met elkaar samen te leven.  

 

 

1 mei

 

In september hebben we de startzondag met elkaar beleefd rond het thema ‘vrij in het geloof’. Daar hebben we ook een tekst gelezen van Dietrich Bonhoeffer met als thema: ‘Wie ben ik?’ Daar moest ik weer aan denken in verband met de komende 4 en 5 mei. Bonhoeffer is in verzet gekomen tegen het regime van Hitler en heeft dat met de dood moeten bekopen. Vlak voor het einde van de oorlog is hij op bevel van Hitler in het concentratiekamp Flossenburg geëxecuteerd.

Indringende woorden zijn het en ze raakten mij toen ik ze nu opnieuw las. Misschien ook wel omdat ik ze weer met andere ogen lees dan aan het begin van dit kerkelijke seizoen.

 

Wie ben ik?

Vaak zeggen ze mij dat ik kalm,

blijmoedig en stevig stap uit mijn cel,

een landheer uit zijn slot.

 

Wie ben ik?

Vaak zeggen ze mij dat ik duidelijk,

vrij en vriendelijk spreek met mijn bewakers,

ik als de gebieder.

 

Wie ben ik?

Ook zeggen ze mij

dat ik lijdzaam, glimlachend, fier

de rampzalige dagen verdraag als iemand,

gewend aan de zege.

 

Ben ik dat echt, wat anderen van me zeggen?

Of ben ik slechts dat wat ik ken van mezelf?

Een gekooide vogel, onrustig, ziek van verlangen,

happend naar adem, iemand knijpt me de keel dicht,

hongerend naar kleuren, naar bloemen, vogelgezang,

dorstend naar woorden die goed doen, mensen dichtbij,

bevend van boosheid om willekeur, om de kleinzieligste kwetsing,

waanzinnig van wachten op grotere dingen,

machteloos en bezorgd om vrienden, eindeloos ver,

moe en te leeg om te bidden, te denken, scheppend bezig te zijn,

mat en bereid om van alles afscheid te nemen.

Wie ben ik? Deze of die?

Ben ik dan vandaag deze en morgen een ander,

ben ik beiden tegelijk? Voor de mensen een veinzer

en voor mezelf een zielige, zeurende zwakkeling.

Of lijkt wat in mij nog rest een verslagen leger,

dat in wanorde wijkt, de strijd al gewonnen.

 

Wie ben ik?

Eenzaam getob spot met mij.

Wie ik ook ben, U kent mij, o God! Van U ben ik.

 

Dietrich Bonhoeffer, juni 1944

 

 

26 april

 

Woorden van groet en zegen, zoals ze staan aan het eind van de brief aan de Efeziërs:

 

Vrede zij met de broeders en zusters, en liefde en geloof, van God, de Vader, en van Jezus Christus, de Heer. Genade en onvergankelijkheid zij met allen die onze Heer Jezus Christus liefhebben.

 

 

22 april

 

De goed bekeken persconferentie over de nieuwe coronamaatregelen heeft duidelijk gemaakt dat we nog lang moeten rekenen met de gevolgen van het coronavirus. De anderhalvemetersamenleving is het begrip dat daarbij steeds naar voren komt. Het leven inrichten met de benodigde tussenruimte. De kerk ontkomt daar ook niet aan. Wanneer de kerkdiensten en andere activiteiten weer gehouden mogen worden is nog niet zeker, maar het zal niet direct op de oude voet verder kunnen. Bij alles wat we als gemeente gaan doen moet die anderhalve meter zeker gehandhaafd worden. Het zal nog het nodige puzzelwerk geven om dat te realiseren.

Het is verdrietig en vreemd dat de kerkdiensten als hart van de gemeente niet plaats kunnen hebben, zoals we gewend waren. In dat verband moest ik denken aan wat Jezus in Matteüs 9 (en 12) zegt: ‘Barmhartigheid wil Ik en geen offers.’ Hij haalt hier woorden uit de profeet Hosea (6: 6) aan, waar staat: ‘Want liefde wil Ik, geen offers; met God vertrouwd zijn is meer waard dan enig offer.’

Dat zijn woorden om nog eens over na te denken in verband met de kerkdiensten. In het geloof gaat het om het leven en hoe Gods liefde daarin zichtbaar kan worden. De kerkdienst is misschien niet waar het om draait, maar ik mis het wel.

 

 

19 april

 

Deze zondag geen dienst, maar wel een zegen in de woorden van lied 426

 

God zal je hoeden, Christus je voeden,

Geest van hierboven geeft zin en zicht.

God schenkt je warmte, geneest en omarmt je,

vriend in het duister en gids naar het licht.

 

 

17 april

 

Het is rustig voorjaarsweer. Al weken schijnt de zon over de weilanden voor ons huis. Langzaam maar zeker zie je overal het groen aan de bomen verschijnen. Prachtig om te zien, maar tegelijk is het ook al behoorlijk droog. Iets dat weer zorgen geeft, zeker voor de boeren die afhankelijk zijn van de groei en bloei van de natuur. Zo kan het mooie, waar de één van geniet voor de ander een zorg zijn. Dit geeft maar weer aan hoe ingewikkeld het leven vaak is. Dat wisten we wel, maar deze tijd van corona bepaalt ons daar nog eens extra bij.

Misschien kwam juist door het rustige weer een gebed bij mij boven van Alfred Bronswijk, dat ook spreekt over de stormen in het leven. Een gebed tot God om ons leven op koers te houden op de levenszee.

 

Heer onze God,

 

Wees ons kompas,

als wij op de zee van het bestaan uit de koers geraken.

Wees onze haven,

als wij nergens meer een bestemming vinden.

Wees onze kiel,

als wij ons evenwicht dreigen te verliezen.

Wees onze lading,

als de dagen ons vullen met zinloosheid en leegte.

Wees ons roer,

als er niets meer is wat ons nog richting geeft.

Wees ons zeil,

als wij zelf niet meer in beweging kunnen komen.

Wees ons anker,

als wij houvast nodig hebben.

Wees bovenal onze stuurman.

Dan zal het schip van ons leven

veilig de stormen doorstaan.

 

 

12 april

 

Vanmorgen is de nieuwe paaskaars ontstoken en mocht dat licht gaan branden. Het licht dat ons iedere dienst, die we in de kerk vieren, vertelt over Gods aanwezigheid. Hoe Hij er in zijn liefde voor ons wil zijn en zijn licht over ons en onze wereld laat schijnen.

Hoe belangrijk is die boodschap juist in deze tijd, die voor velen zo donker is. Het coronavirus dat voor zoveel mensen verdriet betekent, omdat er geliefden door zijn overleden. Zorg geeft, omdat mensen er zo ziek van zijn. Angst en onzekerheid geeft, omdat je niet weet wat er precies gebeuren gaat.

Het licht van God, daarvan vertelt ook de afbeelding op de paaskaars. Er staat een zon op en tussen de stralen daarvan zijn de kleuren van de regenboog te zien. De boog, waarmee God laat zien, dat Hij bij de mensen is. Ons nooit zal loslaten en ten onder zal laten gaan.

We weten dat die regenboog alleen te zien is als ook de zon schijnt. De zon, zoals die op de vroege Paasmorgen ook is opgekomen en de nacht heeft verjaagd. In de Opstanding van Jezus schijnt zijn licht voor altijd. Johannes zegt het aan het begin van zijn Evangelie: ‘Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet gegrepen.’ In het licht van opstanding mag ook het kruis van Jezus tot symbool van de hoop worden. Dit kruis staat boven de zon op de paaskaars en is groen. Groen is de kleur van de hoop, zoals ook de regenboog een symbool is voor de hoop.

Zo vertelt deze paaskaars ons van de hoop die wij mogen hebben, omdat we mogen weten dat Gods licht over ons schijnt. Het licht van zijn liefde. Dat mag ons kracht geven en juist in deze vreemde tijd kunnen wij heel goed voelen, hoe hard we die kracht nodig hebben.

 

 

11 april

 

Vandaag is het Stille Zaterdag. De dag na de kruisiging en begrafenis van Jezus. De stilte is ingevallen. Niets gebeurt er. Een soort tussengebied, het oude is geweest en het nieuwe moet nog komen.

Dat is ook tijd van bezinning, zoals ook naar voren komt in een tekst voor de paasnacht, die ik ergens las:

 

Wat wil ik

terwijl ik roep in de stilte

van de vroeg nacht?

Een antwoord?

 

Dat is de vraag niet

 

De vraag is:

kan ik het antwoord aan?

Ook als het klinkt als:

 

‘Volg Mij!’

 

Als er iets moet opstaan vannacht

is het onze moed

om te doen als Hij

 

Als er iets moet opstaan

is het onze wil

Hem te volgen

 

Als er iets moet opstaan

is het ons geloof

dat de dood niet het laatste woord is

 

Als er iets nieuw moet zijn vannacht

is het onze liefde

geboren uit Hem

maar bestemd voor de wereld

 

Als er iets moet opstaan vannacht

is het mijn antwoord op:

‘Heb je Mij lief?’

 

En wee, als je ‘ja zegt,

want het Woord dat is opgestaan zegt:

‘Oké, dat is goed, volg Mij!’’

 

 

9 april

 

Deze Witte donderdag kunnen we geen avondmaal vieren met elkaar. Het delen van brood en beker is onmogelijk vanwege de maatregelen tegen de verspreiding van het coronavirus. Helaas mogen we deze tekenen van Gods liefde vandaag niet proeven en tot ons nemen. Erger misschien nog is dat we niet met elkaar dit moment kunnen beleven.

Gelukkig mogen we in geloof weten dat we altijd met elkaar verbonden zijn. Een verbondenheid in Jezus, die de weg van liefde is gegaan, zoals dat te horen is in de woorden van de avondmaalsviering van Witte Donderdag. Woorden ter bemoediging. Woorden die spreken van hoop en toekomst.

Gezegend zijt Gij, God onze Vader, en gezegend is Jezus die komt in uw Naam, want Hij heeft ons de weg gewezen toen Hij ons allen voorging door de nacht van onze duisternis naar de morgen van het licht. Hij is U trouw gebleven en heeft ons liefgehad tot het bittere einde van zijn eenzame gang. En toen Hij gekruisigd werd als de minste der mensen hebt Gij Hem opgewekt uit de dood als de eerste van ons allen en Hem de Naam gegeven boven alle naam.

 

 

4 april 2020

 

Een prachtige morgen is het vandaag. De zon schijnt en de vogels zingen al vanaf vanmorgen vroeg. De weersverwachting voorspelt zelfs temperaturen boven de twintig graden. Misschien wordt dat in het noorden niet helemaal gehaald, maar het betekent wel dat het echt voorjaar wordt. Overal zie je de struiken alweer uitlopen en komt het groen tevoorschijn. Heerlijk is dat om te zien en van te genieten.

Dan denk je toch al snel aan het scheppingsverhaal, waarin het wonder van deze groei wordt beschreven. ‘God zei: “Overal op aarde moet jong groen ontkiemen: zaadvormende planten en allerlei bomen die vruchten dragen met zaad erin.” En zo gebeurde het. De aarde bracht jong groen voort: allerlei zaadvormende planten en allerlei bomen die vrucht droegen met zaad erin. En God zag dat het goed was.’ (Gen. 1: 11 en 12)

Opvallend is de nadruk op dat zaad van de planten en de bomen. Dat is een belofte voor de toekomst. Het is niet eenmalig, maar de planten en bomen zullen steeds opnieuw groeien en bloeien. Zo is er leven mogelijk, toen, nu en in de toekomst.

Daarom staan er ook die bekende woorden: ‘En God zag dat het goed was.’ Goed voor het doel dat God voor ogen heeft. Het Hebreeuwse woord ‘tov’, dat hier met ‘goed’ vertaald wordt, betekent dus niet ‘perfect’. Het woord ‘goed ’geeft aan dat de schepping goed is voor wat God ermee wil. Een plek voor de mensen om te leven.

‘Goed’ is daarmee een geloofswoord, want het vraagt van ons vertrouwen. Vertrouwen, dat God met de aarde als plek voor ons mensen een weg is begonnen en dat dit niet zal mislopen. Hij is aanwezig en laat nooit los wat zijn hand begonnen is.  

Dat vertrouwen proberen te houden, ook als we door de coronacrisis wat in de buurt van ons huis moeten blijven en niet massaal naar bos en park mogen.

Gelukkig hebben we in Nij Beets de ruimte en valt er ook dichtbij huis veel te genieten.

 

 

1 april 2020

 

Vandaag werd de Tweede Kamer weer bijgepraat over de situatie door dhr. Van Dissel van het RIVM. Hij gaf aan dat de genomen maatregelen resultaat lijken te hebben, maar het is nog te vroeg om dat met zekerheid te zeggen. Het is al helemaal te vroeg om de maatregelen te versoepelen. Dit laatste was te verwachten, want gisteren zijn juist veel van die maatregelen verlengd. De coronacrisis is helaas nog lang niet ten einde. Hier in Nederland niet en wereldwijd al helemaal niet.

De afsluitende boodschap van dhr. Van Dissel was op grond van de wat positievere geluiden dan ook: Houd vol! Daarmee doelde hij op de genomen maatregelen en de sociale distantie.

Deze woorden riepen bij mij de gedachte op aan bijbelse uitspraken. Daar zegt Jezus verschillende keren tegen mensen die Hij tegenkomt in moeilijke omstandigheden: ‘Houd moed!’ en Hij roept ook op tot volharding. Volharding in het geloof, want dat kan ons helpen in het leven. Dat wij steeds opnieuw een weg vinden in wat er op onze weg komt. Een weg naar de toekomst, zoals God die voor ogen heeft met ons.

Daarmee reikt het bijbelse ‘Houd vol’ vele malen verder dan de coronacrisis. Dat is bijvoorbeeld te horen in de uitleg van de gelijkenis van Jezus over de zaaier, waar Hij over het zaad in de goede grond zegt: ‘Het zaad in de vruchtbare grond, dat zijn zij die met een goed en eerlijk hart naar het woord hebben geluisterd, het koesteren en door standvastigheid vrucht dragen.’ (Luc. 8: 15)

Dus: ‘Houd vol!’  

 

 

29 maart 2020

 

Deze zondag een zegenlied, waarvan ik hoop dat we het snel weer samen mogen zingen.

 

Vervuld van uw zegen gaan wij onze wegen

van hier, uit dit huis waar uw stem wordt gehoord,

in Christus verbonden, tezamen gezonden

op weg in een wereld die wacht op uw woord.

Om daar in genade uw woorden als zaden

te zaaien tot in het donkerste dal,

door liefde gedreven, om wie met ons leven

uw zegen te brengen die vrucht dragen zal.

 

 

26 maart 2020

 

Wanneer Paulus aan het eind van zijn brieven de mensen in de gemeente groet, probeert hij hen met zijn laatste woorden nog te bemoedigen en te helpen. Zo gebeurt dat ook in de eerste brief aan de Korintiërs. In hoofdstuk 16: 13 en 14 staat er dan heel mooi: ‘Wees waakzaam, volhard in het geloof, wees moedig en sterk. Alles wat u doet, moet u met liefde doen.’

In de tijd van Paulus was er geen corona, maar evengoed gebeurde er veel in de gemeentes en om de mensen heen. Goede dingen, maar ook bedreigende zaken. Er was in die tijd geen dagelijks contact, dus Paulus schrijft zijn brieven voor de lange termijn. Dat geeft nog meer onzekerheid en daarom schrijft hij deze bemoedigende woorden. Woorden om de mensen op te wekken om in hun leven, met alles wat er op hun weg komt, naar God te kijken. Te leven vanuit het geloof en daarbij moedig en sterk proberen te zijn, want je weet niet wat er nog komt.

Dat past zeker in deze tijd. Jongeren die onzeker zijn over hun school. De examenkandidaten weten dat de eindexamens zijn vervallen, maar hoe gaat het dan wel met de schoolexamens. Iedere beslissing in deze dagen roept ook altijd weer nieuwe vragen op.

De cijfers van het RIVM zijn voorzichtig positief, zo zegt de directeur van dat instituut, maar wat betekent dat nu echt?

Hoelang gaan al deze maatregelen duren en komt er nog meer?

‘Wees waakzaam, volhard in het geloof, wees moedig en sterk’, die oproep van Paulus is zo belangrijk. Dat we ons richten op God, die in zijn liefde op ons gericht is. Uit die liefde mogen we leven en hopelijk zullen veel mensen dat merken en kan dat helpen om moedig en sterk te zijn.

 

 

24 maart 2020

 

Op de site van de landelijke kerk staat een boekje om te downloaden met gebeden in tijden van corona. Daarin werd ik getroffen door de woorden van Dietrich Bonhoeffer, die ze op de eerste pagina hebben gezet. Deze wil ik graag hier meegeven:

 

Maar er zullen mensen zijn die bidden

en het goede doen

en wachten op Gods uur

 

 

22 maart

 

Niet bij elkaar in de kerk vanmorgen, maar wel een zegen (in de woorden van Alfred Bronswijk)

 

Loop voor ons uit, Heer,

om ons de rechte weg te wijzen.

Ga naast ons,

om met ons uw vriendschap te delen.

Sta achter ons,

om ons rugdekking te geven.

Wees onder ons,

om ons bij vallen op te vangen.

Woon in ons,

om ons de kracht te geven voor alledag.

Wees om ons,

als een muur van liefde tegen zorg en angst.

Wees boven ons,

om ons te beschijnen met uw zon

en te verlichten met uw zegen.

 

 

21 maart

 

Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht. (Matteüs 11: 28 t/m 30)

 

Zoveel komt er op ons af en eigenlijk weten we ook niet echt wat er op ons afkomt. De berichten verschillen van dag tot dag, maar dreiging gaat er zeker vanuit. De onzekerheid kan ons verlammen en misschien ook wel boos maken. Boos om wat je ziet of hoort over mensen die uit zijn op eigen gewin of zich niet aan de nieuwe regels in onze samenleving willen houden.

Wat betekent het dan dat Jezus vraagt om zijn juk op ons te nemen? Wat moeten wij doen?

Misschien is het in eerste instantie wel luisteren naar wat Jezus ons vertelt. Hij wijst op zijn zachtmoedigheid en nederigheid. Die eigenschappen komen voort uit zijn geloof in de liefde van God. Daardoor laat Hij zich leiden in zijn leven. Vanuit Gods liefde heeft Hij de kracht om de dingen aan te pakken, geduld te hebben, te verdragen en betrokken te zijn.

Die last is niet zwaar, omdat het van ons vraagt om uit liefde te leven en te proberen om het goede te doen. Niet alles is nodig en niet alles kan, maar we kunnen elkaar wel blijven bemoedigen door iets te laten zien en voelen van Gods liefde.   

 

 

19 maart 2020

 

De afgelopen dagen moet ik regelmatig denken aan de woorden van Lied 538. Een lied voor de 40-dagen, waarin Willem Barnard het leven van ons mensen beschrijft. Vooral de laatste woorden uit het derde couplet komen dan boven. ‘De kommer en de koorts’ zingt het lied en het is niet moeilijk om dat te betrekken op het coronavirus. In de regel daarvoor wordt gesproken over ‘de vragen en de angsten.’ Die zijn er zeker, want hoe zal het zich ontwikkelen? Hoe snel komt het op ons af hier in het noorden? Hoe zwaar zal het worden?

Als je het hele derde couplet leest wordt het wel lastiger, want hij zegt dat we deze dingen moeten aanvaarden, omdat wij mensen zijn in deze wereld. Een wereld, waarin niet alles goed is, maar wij geconfronteerd worden met de gebrokenheid. Zeker, want hij begint met de woorden: ‘Een mens te zijn op aarde in deze wereldtijd, dat is de dood aanvaarden’. Woorden, die je bijna niet durft uit te spreken, niet wetend wat er zal gaan komen.

Dit lied is geschreven naar aanleiding van de verzoeking in de woestijn. Daar is Jezus alleen en worstelt met het leven en hoe Hij daarin verder moet. Alleen is Hij en op zichzelf teruggeworpen, zoals velen dat zijn nu de contacten beperkt worden. Verzorgings- en verpleeghuizen zelfs helemaal afgesloten. De telefonische contacten of verbindingen via de computer kunnen nooit het directe, lijfelijke contact vervangen.

In de moeite van de eenzame woestijn kiest Jezus om de weg met God te gaan. Hij verwacht het van Hem. Hij rekent met en op zijn liefde. Hij voelt zich verbonden met God en daarmee ook met de mensen. Voor hen zal Hij zijn leven gaan inzetten.

Juist die verbondenheid in Gods liefde, die Jezus ons heeft laten zien, mogen we nu proberen voor ogen te houden, want hopelijk kan ons dat helpen in de vragen en de angsten, de kommer en de koorts. 

 

 

18 maart 2020

Op de app van de kerkenraad werd vandaag dit gedicht doorgestuurd

 

Ja, er is angst.

Ja, er is isolatie.

Ja, er is paniekaankoop.

Ja, er is ziekte.

Ja, er is zelfs dood.

 

Maar 

Ze vertellen dat ze in Wuhan na zoveel jaren lawaai

weer de de vogels kunnen horen zingen 

Dat de lucht na een paar weken rust

niet langer dik met dampen is 

maar helder en blauw. 

 

Ze vertellen dat ze in de straten van Assisi

mensen horen zingen voor elkaar

en hun ramen openhouden

zodat degenen die alleen zijn

de geluiden van familie om hen heen kunnen horen.

 

Ze vertellen dat een hotel in het westen van Ierland

gratis maaltijden bieden en bezorgen aan huis.

En vandaag was een jonge vrouw die ik ken

bezig met het verspreiden van vliegers 

met haar nummer door de buurt

zodat de ouderen iemand hebben 

die ze kunnen bellen...

 

En kerken, synagogen, moskeeën en tempels

bereiden zich voor om mensen te verwelkomen

en onderdak te bieden aan daklozen, zieken 

en vermoeiden. 

 

Over de hele wereld vertragen en reflecteren mensen

Over de hele wereld kijken mensen op een nieuwe manier 

naar hun buren, en over de hele wereld worden mensen 

wakker met een nieuwe realiteit. 

Hoe groot we echt zijn.

Op hoe weinig controle we echt hebben. 

Over wat er echt toe doet. 

Liefde en van elkaar houden. 

 

Dus we bidden en we herinneren ons dat

Ja, er is angst 

maar er hoeft geen haat te zijn.

Ja, er is isolatie 

maar er hoeft geen eenzaamheid te zijn.

Ja, er is paniekaankoop

maar er hoeft geen gemeenheid te zijn.

Ja, er is ziekte

maar er hoeft geen ziekte van de ziel te zijn

Ja, er is zelfs dood

maar er kan altijd een wedergeboorte van liefde zijn.

 

Wees dus bewust van de keuzes 

die je maakt om nu te leven.

Adem vandaag.

Luister achter de geluiden van je paniek

en hoor de vogels zingen weer! 

De lucht klaart op! 

De lente komt eraan! 

En we zijn altijd omgeven door liefde! 

 

Open de ramen van je ziel! 

En hoewel je misschien niet 

de lege straten aan kan raken: 

Zing! 

 

©ļø Richard Hendrick (Brother Richard) 

 

Ierland, 13 maart 2020

 

 

17 maart 2020: Gebed

 

Goede God,

In deze onzekere tijd willen we tot U komen,
want er gebeurt zoveel om ons heen
en de situatie verandert iedere dag.
Positieve berichten zijn er over wat mensen voor elkaar doen,
maar ook zeer verontrustende over wat het virus doet.
Wij vragen U, dat U er wilt zijn,
zoals U er in Jezus voor ons bent geweest.
Heel dichtbij hebben de mensen
de kracht van Uw liefde mogen ervaren.
Woorden van bemoediging heeft Jezus tot ons gesproken,
dat U ons mensen altijd vast blijft houden.
Wij bidden U voor alle mensen
die werken in de zorg en andere vitale beroepen,
dat zij de kracht hebben om ons land draaiend te houden
en mensen te blijven helpen.
Wij bidden u ook voor iedereen die grote zorgen heeft om de toekomst,
vanwege werk dat wegvalt.
Voor de jeugd, die vragen heeft over opleiding en examens.
We denken ook aan allen die ziek zijn door het coronavirus
of zorg hebben omdat andere behandelingen niet door kunnen gaan.
Wilt U ons door Uw Geest laten merken
dat wij altijd in Uw liefde met elkaar verbonden zijn.

Amen.